Najczęściej jest tak, że problem jest błędnie postawiony, a tzw. nieutracalność zbawienia jest mylona z pewnością zbawienia. Zbawienia nie można "utracić" w tym sensie, że nagle któregoś dnia nie wiadomo dlaczego budzimy się jako potępieni, choć jeszcze wczoraj byliśmy zbawieni, mieliśmy żywą relację z Panem i nie żyliśmy w ciągłym grzechu.
Należałoby raczej zapytać, czy odrodzony człowiek, który jest zbawiony i w związku z tym jest pewien, że się narodził na nowo (czyli posiada pewność zbawienia), jest w stanie porzucić swoje zbawienie, zaprzeć się swojego Pana i w rezultacie utracić to, co otrzymał (utracić zbawienie).
I jeszcze jedno: zbawienie posiadamy i już przeszliśmy ze śmierci do żywota, [Jan 5:24] a równocześnie zbawienie sprawujemy [Flp. 2:12] i zbawienia dostąpimy [Rzym. 5:10], "o ile wytrwamy w dobroci" [Rzym. 11:22].
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz